Ruch na świeżym powietrzu

By | Marzec 15, 2015

Ruch na świeżym powietrzu
Spacer służy nie tylko do ćwiczenia mięśni. Gdyby chodziło wyłącznie o mięśnie, można by je ćwiczyć równie dobrze za pomocą maszyny do biegania. Wybieganie się poza ogrodem, nawet bardzo intensywne, to też jeszcze nie wszystko; psu potrzebne jest zetknięcie się z wieloma nowymi, różnorodnymi sytuacjami, podczas których wzbogaca swe doświadczenie. Właściciel powinien towarzyszyć swojemu psu na spacerze. Wypuszczenie go samego na ulicę jest prowokowaniem nieszczęścia nie tylko dla właściciela, ale i dla sąsiadów. Potrzeba ruchu jest u psa ogromna. Pies, który nie ma wystarczającej możliwości wybiegania się i obycia, najprawdopodobniej w przyszłości będzie stwarzał problemy, tzn. może być uciążliwy i niebezpieczny. Spacery powinny być regularne, interesujące zarówno dla psa, jak i właściciela, i nie mogą ograniczać się do powolnej rundki wokół domu.
Ścisłe trzymanie się jednej tylko trasy spacerowej może spowodować, że pies uzna teren dobrze mu znany ze spacerów za swój własny i będzie go bronił gwałtownie przy każdej okazji.
Decydując się na psa musimy pamiętać, że nawet brzydka pogoda nie zwalnia nas z konieczności wyjścia z domu.
Psu potrzebne jest przebycie kłusem dłuższych lub krótszych dystansów i poznanie nowych miejsc i sytuacji. Dobrze jest znaleźć teren, gdzie można pozwolić psu na chwilę swobodnego biegania. Ze smyczy można spuścić psa, który jest posłuszny i ani na moment nie zostanie bez właściwego dozoru. Jeżeli nie mamy pewności – lepiej nie ryzykować.
Psy są zwierzętami towarzyskimi i stają się bardziej aktywne i chętne do zabawy, jeżeli są w większej lub mniejszej grupie. Wzięcie na spacer więcej niż jednego psa jest milsze dla wszystkich pod warunkiem, że zwierzęta są w miarę posłuszne. Właściciel, jako „przewodnik stada”, musi panować nad zachowaniem swoich podopiecznych, inaczej bardzo szybko wymkną się spod jego kontroli.
Ludzie często uważaj, że wielkość psa określa zakres potrzebnego mu ruchu. W rzeczywistości, niektóre duże rasy, jak np. bernardyny, są mało ruchliwe, podczas gdy malutki cairn terrier może nie mieć jeszcze ochoty wracać do domu, chociaż właściciele są już zmęczeni spacerem.
Nie można zmuszać psa do biegania i aktywności większej niż ta, na którą sam wykazuje ochotę. Taka sytuacja rzadko się zdarza u młodego psa, ale w miarę starzenia się albo gdy pies czuje się źle, staje się on mniej żwawy. Młody pies, przedstawiciel ruchliwej rasy, który nie wykazuje zainteresowania zabawą, powinien być poddany kontroli lekarza.
Psy pasterskie i polujące są z zasady aktywniejsze niż przedstawiciele innych ras, niezależnie od wielkości i ciężaru ciała.