Pies św. Huberta

By | Marzec 16, 2015

Pies św. Huberta

Kraj pochodzenia: Belgia (Ardeny).

Użytkowanie: Duży pies gończy, służbowy pies tropiący i pies towarzyszący. Był i nadal jeszcze jest psem myśliwskim, który ze względu na doskonały węch jest przede wszystkim tropowcem, równie często używanym do odnajdowania tropu rannej zwierzyny, w konkursach na sfarbowanym tropie, jak i do poszukiwania zaginionych osób podczas operacji policyjnych. Dzięki swej funkcjonalnej budowie pies Świętego Huberta odznacza się dużą wytrzymałością, a także wyjątkowym węchem. Bez żadnego problemu trzyma się tropu na długim dystansie i w nierównym terenie.

Klasyfikacja FCI: grupa 6
Psy gończe, posokowce i rasy pokrewne, sekcja 1. 1. Duże psy gończe.
Podlega próbom pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Duży pies gończy, par excellence tropowiec o bardzo dawnym pochodzeniu. Od wieków znany i ceniony jest jego wyjątkowy węch i wybitne uzdolnienia łowieckie. Hodowany był w Ardenach przez mnichów z opactwa Świętego Huberta. Pochodzi od psów gończych maści czarnej i czarnej podpalanej w VII wieku używanych przez mnicha Huberta, który później został biskupem, a kanonizowany został patronem myśliwych. Te duże psy gończe rozpowszechniły się w Ardenach, bowiem w rozległych lasach tego regionu dużo było zwierzyny grubej. Psy Świętego Huberta cenione były za wytrwałość i siłę, zwłaszcza w polowaniu na dzika. Pierwsze psy Św. Huberta były czarne, później także czarne podpalane. W XI wieku Wilhelm Zdobywca sprowadził te psy do Anglii. W tym czasie zostały także sprowadzone psy tego samego typu, ale o całkowicie białym umaszczeniu, nazywane „talbot”. Dały one początek hodowli. Osobniki pochodzące z hodowli Świętego Huberta nazwano „bloodhound” (pies rasowy). Nazwa pochodzi od „blooded hound” oznaczającego psa czystej krwi, a więc czystej rasy. Następnie rasa rozwinęła się w Stanach Zjednoczonych. Tu, zwłaszcza w południowej części kraju psy te używane były do poszukiwania zbiegłych niewolników.

WYGLĄD OGÓLNY: Masywny, duży pies gończy i tropowiec, najpotężniejszy ze wszystkich psów gończych. Harmonijne zbudowany, o mocnym kośćcu, dobrej muskulaturze i dużej masie, ale nie sprawia wrażenia ciężkiego. Sylwetka o wydłużonych proporcjach, można ją wpisać w prostokąt. Sprawia wrażenie okazałego i szlachetnego, o dostojnej postawie. Głowa i szyja przyciągają uwagę obfitą, miękką skórą; zwisającą w wyraźnych fałdach. Jego chód także robi wrażenie: jest raczej powolny, nieco kołyszący, ale sprężysty, elastyczny i swobodny. Żadna cecha nie może być przesadnie wyrażona, by nie naruszała ogólnej harmonii, sprawiała wrażenie grubości, czy szkodziła zdrowiu lub samopoczuciu psa. Jako możliwe cechy przesadne można wymienić: zbyt głęboko osadzone lub zbyt małe oczy; obwisłe powieki; zbyt obfitą i zbyt luźną skórę ze zbyt licznymi i zbyt głębokimi fałdami; zbyt duże podgardle; zbyt wąska głowa. Psy zbyt duże, o zbyt ciężkim lub zbyt masywnym tułowiu także nie są pożądane, ponieważ wpływa to na ich walory użytkowe.

WAŻNE PROPORCJE:
– długość tułowia do wysokości w kłębie 10: 9
– głębokość klatki piersiowej do wysokości w kłębie l: 2
– długość głowy do długości tułowia 3: 7
– długość kufy do długości głowy 1: 2

ZACHOWANIE – CHARAKTER: Łagodny, spolegliwy i przyjazny w stosunku do ludzi, wyjątkowo przywiązany do właściciela. Tolerancyjny wobec innych psów z tej samej psiarni i innych zwierząt domowych. Zachowuje się raczej z rezerwą i jest uparty. Równie wrażliwy na pochwały, jak i nagany. Nigdy nie jest agresywny. Ma bardzo niski i donośny głos, ale nie jest szczekliwy.

GŁOWA: Duża, majestatyczna i bardzo szlachetna, stanowi najbardziej charakterystyczną cechę rasy. Jest głęboka, ale wąska w stosunku do długości, zaś długa w stosunku do długości tułowia. Struktura kostna jest dobrze widoczna. Z boków dość płaska; z profilu kwadratowa. Grzbiet nosa jest wyraźnie równoległy do górnej linii czaszki. Skóra obfita i cienka, na czole i policzkach tworzy głębokie zmarszczki i fałdy, opadające, kiedy pies trzyma głowę nisko. Ich przedłużenie stanowią fałdy podgardla, które jest silnie rozwinięte. U suk skóra jest mniej obfita.
Mózgoczaszka:
Czaszka głęboka, długa, raczej wąska, powierzchnie boczne spłaszczone. Łuki brwiowe mało wydatne, chociaż mogą się takie wydawać.
Guz potyliczny bardzo silnie rozwinięty i wydatny.
Przełom czołowo-nosowy słabo zaznaczony.
Trzewioczaszka:
Nos: czarny lub brązowy, u psów czarnych podpalanych zawsze czarny. Szeroki, dobrze rozwinięty, nozdrza rozwarte.
Kufa: równie długa ja mózgoczaszka; głęboka; szeroka w pobliżu nozdrzy; jednakowej szerokości na całej długości. Grzbiet nosa prosty lub lekki garbonos.
Wargi: bardzo długie i miękkie. Wargi górne zwisają nad wargami dolnymi i z przodu tworzą kąt prosty z grzbietem nosa, co nadaje kufie kwadratowy profil. Ku tyłowi, w stronę spojenia warg, stają się mięsistymi faflami (mniej wyraźnymi u suk), które niepostrzeżenie zlewają się z obfitym podgardlem. Brzegi warg górnych sięgają około 5 cm poniżej żuchwy. Brzegi warg są dobrze pigmentowane, czarne lub brązowe, zależnie od koloru nosa.
Szczęki/uzębienie: uzębienie kompletne; prawidłowy zgryz nożycowy; zęby mocne i białe, regularnie rozmieszczone w szczękach, dobrze rozwinięte. Dopuszczalny jest zgryz cęgowy.
Policzki: szczupłe, raczej wklęsłe, zwłaszcza pod oczami.

Oczy: koloru ciemnobrązowego lub orzechowego, o jaśniejszym odcieniu (bursztynowe) u psów nie mających czarnego siodła lub czapraka. Średniej wielkości, owalne, nie łzawiące, nie wyłupiaste, ani zbyt głęboko osadzone w oczodołach; tęczówka jest w pełni widoczna. Powieki bez nieregularności w konturach, normalnie przylegające do gałki ocznej. Dopuszczalne są powieki dolne nieco obwisłe tak, że widoczna jest niewielka część spojówki. W żadnym przypadku rzęsy nie mogą dotykać do oczu. Wyraz oczu jest łagodny i godny, spojrzenie nieco melancholijne.

Uszy: miękkie i wąskie, porośnięte krótkim, miękkim i aksamitnym w dotyku włosem. Małżowiny uszne bardzo długie, wyciągnięte nad kufą sięgają co najmniej poza wierzchołek nosa; osadzone bardzo nisko, na wysokości oczu lub nawet niżej, na bokach głowy, wiszące we wdzięcznych fałdach, skręcone do wewnątrz i do tyłu (w korkociąg).

SZYJA: Długa na tyle, aby pies mógł podążać śladem z nosem przy ziemi. Silnie umięśniona. Skóra na szyi jest luźna, bardzo silnie rozwinięta, tworzy podwójne podgardle (mniej wyraźne u suk).

TUŁÓW: Linie górna i dolna są prawie równoległe.
Kłąb: lekko zaznaczony.
Grzbiet: prosty, szeroki, długi i mocny.
Lędźwie: szerokie, mocne, krótkie, nieznacznie wysklepione.
Zad: dobrze umięśniony, prawie poziomy, nigdy nie spadzisty, szeroki i dość długi.
Klatka piersiowa: owalna, szeroka i głęboka. Klatka piersiowa jest odpowiednio długa; przedpiersie wyraźne, staw barkowy wydatny. Żebra dobrze wysklepione, ani płaskie, ani beczkowate.

Linia dolna i brzuch: linia dolna prawie pozioma; spodnia część klatki piersiowej nisko; boki pełne, szerokie i głębokie; brzuch zaledwie nieznacznie uniesiony.

OGON: Długi, mocny, gruby, wysoko osadzony na przedłużeniu linii grzbietu, stopniowo zwęża się ku końcowi. Noszony szablasto wygięty, w akcji ogon wdzięcznie wygięty powyżej linii grzbietu, ale nigdy nie zakręcony lub noszony na bok. Spodnia strona ogona ozdobiona sztywniejszym włosem, długości około 5 cm, który ku końcowi staje się stopniowo krótszy.

KOŃCZYNY: Kończyny przednie: dobrze umięśnione, silne, proste i idealnie równoległe.
Łopatka: długa, dobrze kątowana i bardzo dobrze umięśniona, ale nie ciężka.
Ramię: długie, ukośne, tworzące głęboki kąt z łopatką.
Łokieć: dobrze przylegający do klatki piersiowej, nie odstający, ani zbyt mocno przylegający.
Przedramię: proste, kościec mocny i okrągły (w przekroju).
Nadgarstek: zwarty.
Śródręcze: mocne, widziane z przodu proste, z profilu lekko pochylone ku przodowi.
Łapa przednia: zwarta, bardzo mocna, nie zwrócona ani do środka, ani na zewnątrz; palce dobrze wysklepione, zwarte (łapa kocia); opuszki grube i mocne; pazury krótkie i silne.

Kończyny tylne:Mocne, silnie umięśnione, harmonizujące z kończynami przednimi. Widziane z tyłu idealnie równoległe, ani zbieżne, ani rozbieżne.
Uda: długie, mocno umięśnione.
Kolano: dobrze kątowane, nie jest zwrócone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.
Podudzie: wystarczająco długie i silnie umięśnione. Staw skokowy: mocny, osadzony nisko nad ziemią, dobrze kątowany.
Śródstopie: mocne i krótkie.
Łapa tylna: jak łapa przednia.
CHODY: Ocena chodów, bardzo charakterystycznych u psa Świętego Huberta jest niezwykle istotna. Normalnym chodem jest kłus; ruch jest regularny, krok równomierny, elastyczny i swobodny, bardziej przestrzenny niż u jakiegokolwiek innego psa gończego, i – co bardzo charakterystyczne -toczący się, ale pies nie buja się na boki. Kończyny tylne pozostają daleko z tyłu, pies dysponuje więc dobrą siłą napędową. Amplituda ruchu kończyn przednich i tylnych jest jednakowa, a linia grzbietu pozostaje w poziomie. Kończyny poruszają się równolegle, przy większej szybkości pies stawia łapy nieco zbieżnie. Ogon wysoko noszony, szablasto wygięty, ale nie przesadnie. Pies Świętego Huberta powinien umieć długo kłusować, nie okazując zmęczenia.

SKÓRA: Miękka na całym tułowiu, luźna i elastyczna. Skóra na głowie jest cienka, bardzo luźna i obfita, co jest cechą bardzo charakterystyczną. Na czole i po bokach kufy tworzy zwisające fałdy, które są bardziej widoczne, kiedy pies trzyma głowę nisko. Jednak silnie zaakcentowane zmarszczki i fałdy na czole i łukach brwiowych nie mogą nigdy przeszkadzać w widzeniu. Fałdy skóry na tułowiu, wynikające ze zbyt dużej jej ilości, nie są pożądane.

OKRYWA WŁOSOWA: Włos: na tułowiu jest przylegający, krótki, gęsty, dość twardy i odporny na niepogodę. Na głowie i uszach bardzo krótki i miękki w dotyku. Spodnia część ogona ozdobiona jest włosem nieco dłuższym i sztywniejszym.

UMASZCZENIE: wyróżnia się trzy maści: dwubarwną – czarną podpalaną (black and tan) i wątrobianą podpalaną (liver and tan) oraz jednobarwną – czerwoną (red). U psów czarnych podpalanych czarna część jest różnej wielkości, tworząc czaprak lub siodło. U psów czaprakowych kolor czarny jest dominujący, podpalanie (kolor płowy) występuje tylko na kufie, policzkach, nad oczami, na przedpiersiu, na kończynach i w okolicy odbytu. U psów z czarnym siodłem kolor płowy zajmuje większą powierzchnię, czarny ograniczony jest mniej więcej do części grzbietowej. Podobne rozłożenie stref barwnych występuje w umaszczeniu dwukolorowym wątrobianym podpalanym. Kolory nie są zawsze wyraźnie określone, ani wyraźne odgraniczone. W partiach ciemniejszych możliwe jest pojawienie się jaśniejszych włosów lub nawet koloru borsuczego. Taka mieszanka włosów różnego koloru jest dopuszczalna. U psów jednolicie czerwonych kolor czerwony może wahać się od jasno czerwonego do ciemnoczerwonego. Niepożądany jest „wypłowiały” kolor podpalania u psów dwukolorowych lub „sprana” czerwień u jednobarwnych. Niewielka ilość bieli na przedpiersiu, palcach i końcówce ogona jest dopuszczalna, ale nie jest pożądana.

WZROST:
Wysokość w kłębie: – idealna wysokość dla psów 68 cm,
– idealna wysokość dla suk 62 cm. Tolerancja: +/- 4 cm.
Masa ciała: – psy około 46 – 54 kg,
– suki około 40 – 48 kg